Nga Redi Minga:
Njerëzimi sot ka humbur atë që dikur ishte e shenjtë: dashurinë dhe respektin për jetën, për veten, për familjen, për natyrën që Zoti na e dhuroi. Ne jemi bërë të pandjeshëm, të kontrolluar, të urdhëruar — dhe shpesh njeriu nuk është më zot i vetes. Si kafshë laboratorësh, ne lëmë që të tjerët të na përdorin, të na drejtojnë, të na helmojnë me kimikate, të na ushqejnë me gjëra të rrezikshme dhe të na shndërrojnë jetën në eksperiment.
Vrasim njëri-tjetrin për një grusht para, shkatërrojmë natyrën për fitim të përkohshëm, ndërsa harrojmë se çfarë do të thotë të jesh njeri. Humbim lidhjen me veten, me familjen, me komunitetin, me botën rreth nesh. Humbim gjithçka që e bën jetën të vlefshme.
Dhe pastaj kujtojmë Ötzin, njeriun e ngrirë që koha nuk e mundi. Ai nuk la libra, nuk shkroi ligje, nuk kërkoi pushtet, por na la një mesazh të qartë: dy kërpudha që mbante me vete. Njëra, Fomes fomentarius, për të ndezur zjarrin dhe për të mbijetuar. Tjetra, Piptoporus betulinus, për të shëruar trupin nga parazitët.
Pa laboratorë, pa shkencë moderne, pa teknologji, Ötzi zgjodhi jetë dhe shëndet. Ai na tregon se njeriu dikur dinte të kujdesej për veten dhe për botën përreth. Ai nuk harroi lidhjen me natyrën, as humanizmin që duhet të na karakterizojë.
Mesazhi i tij është një thirrje për të reflektuar: të ndalemi për një moment dhe të pyesim veten — ku po shkojmë si specie? A do të vazhdojmë të jemi robër të pasurisë, të pushtetit dhe të kimikateve, apo do të kujtojmë atë që na bën të vërtetë njerëz?
Sepse, në fund, të qenurit njeri nuk është luks — është detyrë. Detyrë ndaj vetes, ndaj familjes, ndaj natyrës dhe ndaj jetës që Zoti na ka dhuruar.